NFF2003

01-Oktober


 

1 oktober 2003:

D-Day vandaag voor mij, want ik doe vandaag persoonlijk een interview met Jan Decleir. De afspraak was 15.30, maar zoals het een professioneel acteur betaamt komt hij iets later.

De heer Decleir lijkt zo vanuit een schildersatelier te komen, maar oogt relaxed. We kiezen een tafeltje in het paviljoen, ik leg hem uit wat de bedoeling is en na een korte introductie beginnen we.

Op mijn vraag wat hij van het festival tot nu toe vindt, antwoordt hij dat het heel goed is georganiseerd. Hier in Utrecht ligt alles heel centraal bij elkaar. Goed bereikbaar, toegankelijk. In België zijn wel festivals, maar dat gaat er anders aan toe als hier.

Toen het festival Decleir benaderde een tijdje terug, moest hij er over nadenken, want het ligt niet in zijn aard om centraal te staan. Het 'jengelen naar liefde' zoals hij het zo mooi omschrijft, gaat niet op voor hem. Aan de andere kant meent hij dat  hij het Nederland als  zijn werkgever schuldig is, omdat hij hier veel kansen heeft gekregen. Over het tonen van de korte film waarin hij samen met zijn broer speelt, is een klein misverstand ontstaan. Ik had begrepen dat hij dit als een soort verborgen clausule had gesteld, maar zoals hij zelf meldt dat hij het heel leuk zou vinden de film nu eindelijk eens te zien en wellicht kregen zij het voor elkaar! Hij had het zelf dikwijls geprobeerd, maar was er nooit in geslaagd.

Over het laatste project 'De Kus' van Hilde van Mieghem vertelt hij dat dit erg goed gaat. Het is nog bezig, dus erg veel kan hij er niet over vertellen. Het is een van de films die in aanmerking zou komen voor de zogenaamde TV-regeling, maar dit is nog niet gerealiseerd. Verder is het een kleine crew, Fedja van Huet speelt er een grote rol in, maar jammer`genoeg spelen ze geen scène samen.

Ik ben benieuwd of hij nog een bepaald karakter, rol zou willen spelen, maar zo zit Jan Decleir niet in elkaar. Hij zit niet specifiek met een droom. Hij wil graag functioneren in de droom van een ander. Ook op de vraag over zijn regieaspiraties, antwoordt hij dat dat hele pakket te ingewikkeld is. Hij wil het liefst spelen en zich niet bezig houden met bijvoorbeeld fondsen verzamelen.

Op de vraag met welke regisseur hij nog eens zou willen samenwerken, antwoordt hij heel professioneel dat het wellicht een nu nog onbekende regisseur is. Hij is wel nieuwsgierig naar nieuwste werk van Mike van Diem. Ook met de Belgische regisseur Guido Henderickx zou Decleir nog wel eens willen werken. Al was het alleen omdat het zolang is geleden dat ze samengewerkt hebben.

De korte film van hemzelf is begonnen met een idee, maar uitgegroeid tot een volwassen speelfilm ( zo zou ik ook zelf later zien) en alles is hartstikke goed gegaan.

De telefoon gaat en het blijkt dat het program is gewijzigd. Hij gaat niet mee naar 'Hop', maar pikt zijn vrouw Katrien op en gaat richting 't Hoogt. Kan allemaal.

Vele schrijvers zeggen dat hun laatste boek het beste boek is. Ik heb ook een aantal acteurs dit horen zeggen. Jan Decleir meent dat hij een schakel in het geheel is van de ketting, dus die uitspraak gaat niet op voor hem. In het theater ben je de motor, maar in een film niet. Hij benadrukt verder, dat op de eerste plaats komt dat hij eraan mee heeft gewerkt en aanwezig is geweest. Pas op de tweede plek komt wat het publiek ervan vindt.

Als ik vraag hoe er is gereageerd op zijn ontvangst van het Gouden Kalf in zijn eigen land, België, merk je dat hij teleurgesteld is dat hier heel lauw op gereageerd is. Hij heeft wel een paar telefoontjes gehad om proficiat te wensen. Hij vindt het vreemd dat de Vlaamse pers niet aanwezig is op het festival. Wellicht zal hij thuis weer het gevoel krijgen dat het niet is geweest.

Mijn laatste film op het festival is 'Hop' en vanzelfsprekend ben ik benieuwd wat Jan Decleir hier van vindt. In België is het anders als in Nederland. Het is een verdeeld land met de Vlamingen en Walloniërs. Dit heeft zeker consequenties voor filmers, want men moet weten in welk vakje de film past om subsidie te krijgen. 'Hop' is een typisch Belgische film die in zwart wit is opgenomen. Slechts één keer is er kleur en dit heeft te maken met de parabel die de film vertelt.

Als ik er een afronding van wil maken, slaat ineens mijn voicerecorder af. Jan Decleir zegt dat mijn gevoel voor timing perfect is. Ik bedank hem voor de genomen tijd en wens hem nog veel plezier op het festival toe.

Nu is het rennen naar Rembrandt 2, want daar zal om 16.15 Hop worden vertoond. Gelukkig hebben niet veel mensen mijn voorbeeld, dus ik kan op mijn gemak een plekje uitzoeken en genieten voor de tweede maak van deze leuke film. Voor de recensie van Hop verwijs is graag ik naar de recensies. Uiteraard heb ik meer indrukken gekregen, maar die bewaar ik voor een andere keer.

Na 'Hop' is het wederom met spoed de Oude Gracht over, want volgens mijn draaiboek ben ik al te laat voor de presentatie van de korte film van Jan Decleir. Gelukkig voor mij is de montage nog in volle gang, dus kan ik heerlijk genieten van het glas champagne dat mij wordt aangeboden door de organisatie. Ik zie allemaal bekenden om me heen, maar ja, ik met namen hè...

Als het publiek van Camera de zaal betreedt is Jan Decleir al te zien. Net als in het promotiefilmpje, maar nu langer. Hij draait onrustig in zijn kussen van links naar rechts en lijkt van alles mee te maken in zijn dromen. Zou dit het al zijn?

"Vlucht der Verbeelding" heet de film van Boris Paval Coonen, samen met nog heel veel andere mensen. De film zit heel vernuftig in elkaar. Een filmoperator (Jan Decleir) leeft meer in zijn wereld van stomme films dan in de werkelijkheid. Hij is spreker voor een 'denkbeeldig' ? publiek en zwaar geschminkt met veel zwart en rood. De spelers in de film die de operator laat zien reageren op wat er in het echt bij hem gebeurd. Als er wordt aangebeld, stoppen ze even. Als op het eind ziekenbroeders de zieke man komen halen, verdwijnt hij in zijn eigen film; zijn eigen verbeelding. Heel mooi gedaan!

Wat ik nog mooier vond was het feit dat Jan Decleir iedereen bedankte en voor iedereen een persoonlijk cadeautje had, namelijk een tekening, die hij, naar eigen zeggen, hier op zijn kamertje had gemaakt!

Jan Decleir, een eenvoudig, warm, bescheiden mens die gewoon zijn ding wil doen en dat is acteren!

Jan, bedankt voor de medewerking!

   

 

   

terug naar de special