Valentin, van regisseur Alejandro Agresti (2002)
Verhaal over de
8-jarige Valentin, een slimme Argentijnse jongen, die verlaten door
zijn ouders
nu bij zijn oma woont.
Hij komt er langzaam achter dat zijn waarheden niet de
echte zijn en neemt het heft in eigen handen.
Valentin is 8 jaar en woont bij oma, omdat
zijn moeder en vader gescheiden zijn. Hij zit op school in de derde en
wil heel
graag astronaut worden. De film speelt in de 60er jaren.
Zijn oma is moe
gestreden van het leven. Opa is dood en oma mist hem verschrikkelijk.
Oma
moppert veel op Valentin, maar dat maakt hem niet uit; toch houdt hij
erg van
haar.
Het is een wijs joch voor
zijn leeftijd. Zijn vader komt af en toe eens langs om geld te brengen
en om een
nieuwe vriendin te showen.
Oma gelooft er allang niet meer in, maar Valentin
hoopt nog steeds dat zijn moeder hem komt halen. Hij telt dan tot
duizend, maar ze
komt niet...
De jongen houdt erg van
popmuziek. Hij speelt dan platen af die zijn tante heeft achtergelaten,
toen ze
het huis uitging.
Sowieso heeft hij een liefde voor muziek en die deelt hij met
de buurman, Rufo. Daar gaat het ook niet zo goed mee met relaties en
als mannen
delen ze elkaars problemen.
Als zijn vader, gespeeld door de
regisseur zelf, voor de zoveelste keer met een vrouw thuiskomt, heeft
Valentin
zoiets van: het zal wel weer! Maar Laeticia is anders.
Laeticia is jong en mooi;
niet zo 'vet' als al die anderen. Ze maakt bij de kleine iets los en
dat heeft zo
zijn consequenties...
Mooie aandoenlijke film in de
lijn van Amélie Poulain. Het verhaal wordt als het ware verteld door de
acht of negen
jarige Valentin in 'volwassen' woorden.
Dit geeft de film iets luchtigs,
speels mee. Valentin, zo met zijn dikke bril, deed me een beetje aan
Woody Allen
denken.
De scène waarin hij in zijn ruimtepak door het huis struint had weer
iets weg van 'Major Tom'. Mooi om te zien hoe het mannetje omgaat met
de wereld.
Eigenlijk
heel eenvoudig, zoals in de scène met Rufo bij de bushalte.
Omdat hij keer op
keer teleurgesteld is door volwassenen, gaat hij zelf de spelregels
bepalen van
het spel, want eigenlijk is het leven net een grabbelton!
Aanrader en winnaar van het Gouden Kalf in 2002!