Turks Fruit, van Paul Verhoeven (1973)
Twee jaar uit het leven van beeldend kunstenaar Erik. Over hoe hij een meisje leert kennen, knetter verliefd wordt, maar ze blijkt ongeneeslijk ziek.
Erik is beeldend kunstenaar en maakt mooie tekeningen, beelden e.d.. Het lijkt of hij de weg compleet kwijt is, want hij sleurt de ene na de andere
vrouw zijn bed in. Puur om de seks.
Dan gaan we twee jaar terug in de tijd en zien we hoe Erik meerwerkt aan een kunstwerk in Valkenburg, Limburg, in de mergelgrotten.
Het is rond carnaval, maar Erik heeft niet zo'n zin in een feestje. Hij weet niet zo goed wat hij nu wel of niet wil.
Op de weg terug naar Amsterdam wordt hij opgepikt door Olga in haar mooie auto.
Het is meteen raak. Olga is mooi, maar ook lief en anders als de meeste vrouwen die hij tot dan heeft leren kennen.
Olga is ook een beetje gek, want ze stemt meteen in met een vrijpartij. P!, roept Erik als een parkeerplaats zich aankondigt.
Het volgende moment is een beetje pijnlijk voor Erik, want hij probeert zijn rits dicht te maken, maar er komt iets tussen.
Au!
De twee worden stapelverliefd op elkaar en vrijen de scheuren uit het plafond, die zomer.
Ze gaan ook trouwen.
De schoonmoeder van Erik had liever iemand anders gezien als schoonzoon, maar de schoonvader is een prima peer.
Hij vertelt altjd dezelfde mop en als de Radetzkymars op staat, beweegt hij vrolijk mee.Dan gaat hij dood, en rond de begrafenis heerst een vreemde sfeer. Ook tijdens het etentje erna, gaat het niet lekker.
Olga zegt dat ze Erik niet weer wil zien, en Erik begrijpt er niets van. Ze zegt dat ze niet meer verliefd is op hem, en gaat met een andere
vent naar Amerika.
Een paar maanden later ziet hij Olga weer in een kledingzaak in een hele gekke outfit met hoed.
Ze blijkt ziek en niet lang meer te leven hebben.De verfilming van hét boek dat iedereen rond die tijd op zijn boekenlijst had van Jan Wolkers.
En bij Wolkers speelt de dood altijd een belangrijke rol. Super goed verfilmd met legendarisch camerawerk van Jan de Bont.
Onder andere natuurlijk de fietsscène door Amsterdam. De camera zit er bovenop, of net voor of achter.
Veel bloot, maar dat was normaal in die tijd.
Dit was de rol waarmee Rutger Hauer zo'n beetje doorbrak als acteur. En Monique van de Ven, was de babe van dat moment.
Iedere puber had wel posters van haar hangen aan de muur.
Ze speelde in heel veel films. Allemaal van eigen bodem.
Een film die niet mag ontbreken in jouw filmcollectie, en persoonlijk vind ik het nog steeds één van de beste Nederlandse films.