Loups-Garous, van Francois Uzan (2024)
Een mysterieus kaartspel brengt een familie terug naar de Middeleeuwen, waar ze moeten samenwerken om de vijanden af te slaan.
De hele familie is bij opa op bezoek op het platteland.
Opa is een beetje aan het dementeren, dus wat extra bezoekjes kunnen geen kwaad.
Zijn zoon Jerome wil graag een bordspel doen.
Op zolder bij zijn vader heeft hij een oud spel gevonden: De weerwolven van Wakkerdam.
Een ontzettend leuk spel waar je moet zien te ontdekken wie de weerwolven zijn.
Maar opa heeft er snel geen zin meer in, en hij wil gaan rusten.
Wanneer Jerome het spel weer inpakt, en op tafel achterlaat, wordt het huis getroffen door een aardbeving.
Vreemd verhaal, want dat gebeurt normaal nooit.
Het wordt nog gekker als de aardbeving over is, want als iedereen het huis via de kelder verlaat, blijkt dat ze in een andere
tijd zijn terecht gekomen.
Ze gaan op zoek naar een dorp en onderweg zien ze een heuse ridder.
Nu was er wel een soort Middeleeuws feest, maar dit ziet er toch wel heel erg echt uit.
En in het dorp zijn ook de kostuums erg mooi gemaakt.Natuurlijk vallen ze uit de toon met hun kledij.
Ze komen erachter dat ze in het spel terecht zijn gekomen. Dus nu is het zaak om de weerwolven te vinden, en de speciale krachten
van de spelers te ontdekken.Leuk spel, en nu dus een film.
Ken je het spel niet, dan is het nog steeds een vermakelijke film. Jean Reno, de oude nestor, speelt
de dementerende opa. Die terug in de tijd zo sterk als een paard is, en helemaal geen last heeft van zijn vergeetachtigheid.
Verder vond ik Piero een leuke rol, en de rest kende ik niet.
Maar zoals gezegd een vermakelijke film.