Le Chiavi di Casa, van regisseur Gianni Amelio (2004)
In deze film naar het autobiografische boek van Giuseppe
Pontiggia, gaat het over een vader en een zoon die elkaar heel lang
niet gezien hebben en in het buitenland
langzaam naar elkaar komen.
Gianni (Kim Rossi Stuart), een jonge man, ontmoet na vijftien jaar voor
het eerst zijn zoon Paolo (Andrea Rossi).
Gezamenlijk nemen zij de trein naar Berlijn, waar Paolo voor onderzoek
naar het ziekenhuis moet.
Paolo is gehandicapt, maar hij is ook vrolijk, eigenwijs en extravert.
Tijdens de reis leren vader en zoon elkaar kennen. Gianni moet daarbij
zijn eigen angst en schaamte overwinnen.
In het Berlijnse ziekenhuis ontmoet Gianni een vrouw die haar zwaar
gehandicapte dochter begeleidt.
Mede hierdoor plaatst Gianni zijn relatie met Paolo in een ander
perspectief. Ver van hun vertrouwde omgeving groeien Gianni en Paolo
naar elkaar toe.
Na hun verblijf in Berlijn neemt Gianni, Paolo mee naar Noorwegen om
een meisje op te zoeken waarmee Paolo correspondeert.
Daar vraagt Gianni of Paolo bij hem wil komen wonen. Paolo stemt toe,
op voorwaarde dat hij zijn eigen huissleutels krijgt....
Deze
zeer bijzondere en intrigerende film was voor mij één van de grote
kandidaten voor de publieksprijs, maar de film heeft in vooral Italië
de nodige prijzen meegenomen.
Gianni, de biologische vader van Paolo, is meteen bij de geboorte
vertrokken.
Hij kon de verantwoordelijkheid niet aan. Paolo's stiefvader
maakt een afspraak met Gianni en in een café wordt geregeld dat Gianni
met Paolo mee naar Berlijn gaat.
Daar krijgt hij speciale orthopedie in een ziekenhuis, waar hij eerder
is geweest.
Paolo is niet alleen lichamelijk gehandicapt, ook verstandelijk is iets
niet in orde.
Maar dat hij doorzettingsvermogen heeft, staat als een paal boven
water!
Hij noemt de zaken bij de naam en hier moet zijn vader even aan wennen,
maar het gaat steeds beter.
In Berlijn leert Gianni een vrouw, Nicole, (uitstekend vertolkt
door Charlotte Rampling) kennen die ook vaker in Berlijn is geweest met
haar dochter voor behandelingen.
Door gesprekken met deze vrouw leert Gianni ook de andere kant kennen.
Als Paolo en Gianni elkaar uit het oog verliezen, stelt zij hem gerust.
En inderdaad Paolo zit keurig netjes op het politiebureau.
In Berlijn besluit Gianni om er volledig voor te gaan en hij stelt voor
om Paolo's penvriendin in Noorwegen op te gaan zoeken.
Gianni was even vergeten dat Paolo toch alles in zijn eigen wereldje
beleeft, maar hij pakt het heel goed op.
Wat me heel erg aantrok in deze film was het feit dat er geen vals sentiment werd gebruikt. Alle acteurs zijn écht en het is soms keihard, maar wel écht!