hilde

 

Hilde, van Kai Wessel (2009)

Hele mooie film over een gedeelte uit het leven van zangeres, actrice, en schrijfster Hildegard Knef. Bejubeld en verguisd, maar ze ging door.

Het is 1966 en Hilde (Heike Makatsch) zit samen met haar man in het vliegtuig naar Berlijn. Daar gaat ze samen met het philharmonisch orkest een optreden geven.
Naast actrice is zij namelijk ook een beroemd zangeres geworden.
Op het vliegveld Tempelhof, Berlijn, wordt ze enthousiast ontvangen door een grote menigte.

Eenmaal in het concertgebouw denkt ze terug aan de jaren waarin het allemaal gebeurde en krijgt ze plankenkoorts.

In 1943 woont Hilde bij haar moeder en haar opa. Ze wil heel graag actrice worden en gaat ervoor. Hilde wordt aangenomen door Else Bongers.
Een mooie rol van Monika Bleibtreu. Ze gaat naar UFA in Babelsberg en terwijl Berlijn wordt gebombardeerd krijgt ze kleine rollen aangeboden.
Dan leert ze Ewald von Demandowski kennen. Hij is filmproducent voor de nazi's. Hij heeft zijn vrouw en kinderen naar Oostenrijk gestuurd en wordt
verliefd op Hilde.
Ze speelt ook in het theater met Boleslaw Barlog.
In 1945 zijn de Duitsers aan het verliezen en de Russen staan voor Berlijn. Von Demandowski moet ook in het leger, en Hilde gaat met hem mee.
Hij eindigt in een gevangenis, en haar lukt het om daaraan te ontsnappen.

Terug in Berlijn leert ze een Joodse Amerikaan kennen, Kurt Hirsch. Zijn familie was gevlucht naar de VS, en nu hoort hij bij de bevrijders.
Kurt is bijzonder gecharmeerd van Hilde en hij blijkt ook nog filmofficier te zijn.
Ze leert allerlei mensen kennen waaronder Eric Pommer. Hij wil de filmindustrie op poten zetten.
Maar hij vertelt Hilde over Hollywood en over "Gone with the Wind", en ze is verkocht.
Ze krijgt een contract van Selznick, een beroemd producent, maar ze krijgt geen echte mooie rollen.
Hilde verpietert in Hollywood en haar relatie met Kurt ook.

Na een paar jaar haalt Pommer haar weer terug naar Berlijn.
Daar heeft hij de filmindustrie een beetje van de grond getild en Hilde speelt in de eerste echte Duitse speelfilm: "Die Sünderin".
In de film moet ze half naakt en dat blijkt dan weer niet zo'n goede move te zijn.
Maar ja, het is showbusiness.

Als de film in 1951, uitkomt en de pers en het publiek hem heeft gezien, breekt de hel los.
Hilde baalt en houdt een persconferentie. Zij wil eerst iets zeggen en daarna mag de pers haar vragen stelllen.
Ze zegt letterlijk dat ze zich schaamt voor haar volk dat heeft toegelaten dat 6 miljoen mensen zijn vergast in gaskamers.
En dan maken mensen zich nu druk over een paar blote borsten? Kom nou!
Daarna zijn er geen vragen meer.

Er zijn genoeg mensen in haar geďnteresseerd, want zo zegt Pommer het mooi: ze heeft hele domme dingen gedaan, maar is nog steeds de beste
actrice van Duitsland met afstand.
In Hollywood krijgt ze nu wel succes.
Maar nadat ze heel succesvol is, wordt ze in Engeland gespot met David Cameron. Op zich niet zo erg, maar die is nog getrouwd.
De pers bestempeld haar als echtbreker, en weer kan ze het even vergeten.. Maar Cameron kiest voor haar, en haar zangcarriere komt van de grond.
Ze schrijft de liedjes zelf en wordt een succes.

Tja, een prachtige film over het leven van een mooi mens, die er met 200% in gaat, het liefst met gestrekt been.
Al toen ze klein was wilde ze actrice worden. Zingen kon ze niet volgens haar moeder, maar actrice is gelukt. En waarom dan toch ook niet zingen?
Voor haar moet het rode rozen regenen. Dat is wel een hele mooie omschrijving van de vrouw die tijdens en na de oorlog, het heeft gemaakt.

De regisseur switcht vaak heen en weer. Van 1966 naar eerder in de geschiedenis. Daar moet je even opletten.
En Heike Makatsch speelt de sterren van het plafond.
Het is een flinke zit van ruim 2 uur, maar meer dan de moeite waard.
En oké dit is gebaseerd op haar autobiografie, maar het is wel heel mooi gedaan.
Ik heb de film gezien toen ie uitkwam en daarna nog een paar keer, en hij blijft me verrassen.

 

terug naar de vorige pagina