film by the sea (2026)

 

Editie nummer 28 van Film by the Sea.

Dit jaar vond ik het weer eens tijd om een kijkje te gaan nemen in Vlissingen bij Film by the Sea.
Voor mij toch het leukste filmfestival in Nederland.

Om de stress van het verkeer op de weg te ontlopen en parkeergeld uit te sparen, ben ik met het OV gegaan.
En dat is goed te doen. De trein uit Rotterdam heeft als eindpunt Vlissingen.
Daarna kun je gaan wandelen over de boulevard of de bus nemen. De bus gaat twee keer per uur, dus dat is even goed kijken.
En de wandeling duurt zo'n 30 tot 40 minuten.
Bon, het festival.

Het retrospectief van dit jaar was van filmmaker Jacques Demy.
Er werden films vertoond uit de jaren 50, met onder andere "Les Parapluies de Cherbourg", met een hele jonge Catherine Deneuve.
De film was weer opgepoetst en het was erg leuk om te zien. De vrolijke en frisse pastelkleuren en in deze film werd alles gezongen.
Dat was even wennen, maar goed te doen met de ondersteunende muziek.

Het thema van dit jaar was "moed". Moed als in "doorzettingsvermogen", of "durven".

Het was weer ontzettend moeilijk om films te kiezen uit het enorme aanbod.

Ik heb helemaal niets met oorlogsfilms, en teveel geweld. Dus die keuze was snel gemaakt.

Onderdeel van het programma was ook de film: "Palestine 36", en die ging over de situatie in Palestina tussen 1936 en 1939.
Een stukje geschiedenis dat eigenlijk niet mag ontbreken in het hedendaagse lespakket.

Het land dat nu als Israël wordt geclaimd, heette vroeger gewoon Palestina. En het was een mandaat van de Engelsen.
Ene meneer Balfour had een goed plan, dacht hij. Maar heel veel anderen dachten er toch anders over.
Zo is dus te zien dat de Engelsen toen de Arabieren die daar woonden uit hun huizen jaagden. Hey, waar heb ik dat meer gehoord?
Mooie, maar heftige film. Geen prijzen in Nederland, want dat ligt natuurlijk te gevoelig.

Goed, Wilko, wat heb je dan gezien?

Nou.
Om te beginnen heb ik twee mannen in een auto zien zitten, die in slaap waren gevallen voor een stoplicht.
Verder heb ik heel veel gekleurde parapluutjes gezien.
Een meisje dat alleen ging zwemmen als het regende.
Twee Engelse bejaarden die samen een stenen trap op liepen.
Een Fransman die een trouwring probeert te vinden in een open haard.
Twee vrijende vrouwen, in een alpenhutje.
Een Duitse jongen die het lied, Tainted Love, zingt.
Een Marokaanse vader die een roze jas, zwart probeert te verven.
Een Oostenrijkse vrouw die langzaam een rode ballon los laat.
Een Engelse jongen die er samen met zijn broertje vandoor gaat.
Een rubberboot met Afrikaanse vluchtelingen die aankomen op een hotelstrand,
en een Indiase portrettekenaar die een fiets koopt.

Dus in totaal 12 films?
Ja, precies!

De publieksfavoriet was "Vier minus drei". Al toen ik arriveerde op donderdag stond die sterk bovenaan.
Een schitterende film over rouwverwerking.

Dick Maas en Huub Stapel waren er om een achievement award in ontvangst te nemen.
Mooie man, die Huub Stapel.
En uiteraard werden er films van hem vertoond.

Het festival opende met een Nederlandse film: "Youri".
Die heb ik niet gezien, maar moet ook erg mooi geweest zijn, volgens het publiek.
De jury kende de  "Film - en Literature Award" toe aan de film "Everybody digs Bill Evans".
Dat niet everybody het hier mee eens was, blijkt dat de film bij het publiek niet eens een plek in de top 20 scoorde.
Smaken verschillen.
De jongeren vonden de film "Paradis" het mooist, of best. Een film uit Denemarken over het vluchtelingenvraagstuk.
De International Student Award ging naar de film "Prosecution".
En verder waren er nog prijzen voor films uit de Zeeuws Licht Competitie: "Church of Glass", "Wat blijft", en "Before the Water".

Vorig jaar waren er 45.000 mensen. Ik schat in dat het dit jaar ook weer die richting op ging.
De zalen zaten aardig vol, en bij een aantal films was het zelfs uitverkocht. Dus inschikken!

Wat nieuw was voor mij na een aantal jaren afwezigheid, was een voorstelling in de kerk van "Faust".
Dat vind ik jammer dat ik daar niet bij was.
En CineCity is natuurlijk Pathé geworden.
Ze zijn de zalen helemaal aan het aanpakken. Dus in een aantal zalen heb je hele comfortabele stoelen.
Daar moet je uitkijken dat je niet in slaap valt.

Het was prachtig weer. De zon was er, een beetje gespetter, en lekker veel wind.
Ze zijn de binnenstad van Vlissingen flink aan het verbouwen. Het Scheldekwartier heb ik overigens nog niet gevonden.
Wel is overal betaald parkeren, maar de prijzen zijn natuurlijk niet te vergelijken met die uit de Randstad.

Bij Sofra kun je nog steeds hele lekkere Turkse pizza's bestellen. Daar heb je echt een maaltijd aan. Dat geldt ook voor de broodjes.
En de Mini Wok staat er ook nog.

Sandra en Richard bedankt weer voor de gastvrijheid. En tot een volgende keer.

 

       

   

terug naar de special